Up next in 10
Yaşanmış Gerçek Hikayeler kanalına hoş geldiniz! Gerçek hayatın içinden gerçek hikayeler, yaşanmış hikayeler, ilginç hikayeler, gizemli hikayeler, duygusal hikayeler, korku hikayeleri ve ibretlik hikayeler ile dolu bir dünyaya adım atın! Bu kanalda, yaşanmış olaylardan alınan dersler, sıra dışı hikayeler ve şok edici gerçekler sizi bekliyor. Başarı hikayeleri, hayatta kalma mücadeleleri ve motivasyon dolu anlar ilham verirken, trajik aşk hikayeleri ve dram dolu hayat öyküleri yüreğinize dokunacak.
Gerilim ve korku sevenler için paranormal hikayeler, cin hikayeleri ve esrarengiz olaylarla dolu tüyler ürperten anlar sizi bekliyor! Gizemli vakalar, doğaüstü olaylar ve akıl almaz gerçekler, bilinmeyene olan merakınızı körükleyecek.
Ayrıca, dedektif hikayeleri, alternatif tarih olayları, psikolojik gerilim hikayeleri ve gizemli dostluk öyküleriyle de sürükleyici bir maceraya hazır olun. Gerçek dünyada yaşanmış gizemli olaylar ve inanılması zor ama gerçek hikayeler her hafta bu kanalda!
Eğer bilim kurgu, fantastik hikayeler ve mitolojik olaylar ilginizi çekiyorsa, efsaneler ve mitolojik canavarlar ile dolu bir dünyaya kapı aralayabilirsiniz.
Bunların yanı sıra, eğlenceli anılar, komik hikayeler ve kültürel öyküler yüzünüzde bir tebessüm bırakacak. Macera ve kahramanlık hikayeleri, sürükleyici kaçış öyküleri ve aksiyon dolu olaylar ise heyecan arayanları bekliyor!
Şehir efsaneleri, tarihten ilginç olaylar, trajik geçmiş hikayeleri ve şok edici gerçeklerle zaman yolculuğuna çıkmaya ne dersiniz?
📌 Gerçek hikayelerin izini sürmek için kanala abone olun ve bildirimleri açın!
📩 İletişim & İş Birlikleri: [email protected]
🎥 Kullanılan Kaynaklar ve Atıflar:
Stock Görseller & Videolar:
Pexels - https://www.pexels.com/
Show More Show Less View Video Transcript
0:00
küller her şeyin başlangıcı ve sonu gibi sessizliğin içinde savrulan gri toz
0:06
parçacıkları bir zamanlar var olanın şimdi yokluğa dönüşmüş izleriydi ved
0:11
dizlerinin üzerinde yere çökmüş halde gözlerini dumanla kaplı gökyüzüne
0:17
dikmişti ellerinde hala sıcaklığı hissedilen bir avuç kül tutuyordu ne zaman bıraktığını hatırlamıyordu belki
0:24
de hiçbir zaman tam anlamıyla tutmamıştı ama yine de oradaydı yan evin yok olan
0:29
çocukluğunun ve kül olmuş geçmişinin tam ortasında yapa yalnız baba." dedi
0:35
fısıltıyla sesi rüzgarın uğultusunda kayboldu o an hiçbir ses ved'in içine
0:41
işleyen o yakıcı boşluğu dolduramıyordu gözlerinin önünde alevlerin dans ettiği o gecenin her
0:48
saniyesi yeniden canlanıyordu ev onların evi annesinin sardığı o sıcak yatak
0:55
babasının kahkahası kardeşinin oyuncakları hepsi o tek gecede yok olmuştu alevler sadece çatıyı değil
1:02
vedun umutlarını hayallerini ve kimliğini de yutmuştu yıllar sonra bile o geceyi düşündüğünde duyduğu yanık et
1:10
kokusu genzini yakıyor alevlerin çıtırtısı kulaklarında çınlıyordu sanki
1:15
o an hala oradaydı kaçmak istese de kaçamayacak kadar küçüktü içinden gelen
1:20
bir çığlık vardı ama boğazından dışarı çıkamıyordu yutkunuyordu her yutkunuşta acı daha da
1:27
derine iniyordu ved diye haykıran bir ses kopardı onu düşüncelerinden arkasını
1:33
döndüğünde bulanık bakışlarının arasında Zekir'in siluetini seçti yağmura
1:39
bulanmış üstü başı kir içinde nefes nefese ona doğru koşuyordu ne yapıyorsun
1:45
sen burada dedi öfkeyle karışık bir endişeyle ved başını eğdi cevap vermedi
1:51
sadece elindeki küle biraz daha sıkı sarıldı zekir diz çöktü onun göz
1:56
hizasına indi buraya gelmemen gerektiğini biliyorsun bu yer artık
2:02
burası yok sen bunu biliyorsun ved yutkundu ama burası benim her şeyimdi
2:08
dedi ben buradan başka hiçbir yere ait değilim zekir bir an durdu gözleri doldu
2:15
ama belli etmemeye çalıştı sen bana aitsin hala hayattasın ve
2:21
geçmiş seni öldürmediği sürece sana ait olan her şey gelecekte seni bekliyor ved
2:27
kafasını salladı ama geçmişim hala beni yakıyor geçmişin senin cehennemin
2:33
olabilir ama unutmamalısın küllerin içinden doğan her şey en güçlü halidir
2:38
dedi Zekir elini Ved'in omzuna koyarak sen de küllerden doğacaksın Ved sadece
2:44
ne olacağına sen karar vereceksin ved gözlerini kapattı o sözler içinde bir
2:50
şeyleri harekete geçirmişti belki umut belki öfke belki de sadece hayatta kalma
2:57
içgüdüsüydü bu ama ne olursa olsun o an bir kırılma noktasıydı zekir Vedi
3:03
yavaşça kaldırdı ikisi birlikte yangından geriye sadece taşlaşmış
3:08
duvarların kaldığı o yere son bir kez baktılar gök gürledi yağmur toprağı
3:14
delip geçen damlalarla yıkıyordu her şeyi küller çamura karışıyor geçmişin
3:19
izleri suyla silinip gidiyordu vet yürümeye başladı adımları yavaş ama
3:25
kararlıydı sırtında taşıdığı yük ağırdı ama kalbinin derinliklerinde bir yerlerde yanmak yerine kor olmuş bir şey
3:32
vardı artık ve o kor içini yakmak yerine yolunu aydınlatmaya başlamıştı yol uzun
3:39
olacaktı ve karanlık ama Ved artık neyle savaştığını biliyordu ved Zekir'in
3:46
elinden tutup ayakta dursa da ruhu hala dizlerinin üstündeydi gözleri kapanmış
3:51
bir geçmişin içinde yürüyordu her adımda anılar sırtına daha da ağır biniyordu
3:57
ayaklarının altındaki toprak tanıdık ama yabancıydı eskiden burada çocuk
4:03
kahkahaları yankılanırdı şimdi ise sadece rüzgarın taşıdığı iniltiler vardı
4:08
zekir "Sence onlar acı çekti mi?" diye sordu Ved beklenmedik bir sessizliğin ardından Zekir durdu cevap vermek
4:17
istemediği belliydi ama Ved'in gözlerinde o cevabı bekleyen çaresiz bir çocuk vardı "bilmiyorum." dedi sessizce
4:25
ama sen hayattasın ve yaşamak bazen acıdan daha ağır bir yük olabilir vet
4:31
başını öne eğdi göz kapaklarının altında biriken yaşlar artık taşamamak için
4:36
direniyordu annesi onun sesi hala kulağındaydı her sabah pencereyi açar
4:43
bugün hava nasıl vedim derdi sanki gökyüzü onun için bir oyun tahtasıydı
4:48
sanki her bulut bir masal anlatırdı babası sert bakışlı ama yumuşak kalpli
4:55
adam gibi dur derdi ama sonra sımsıkı sarılırdı küçük kardeşi Mira elleri
5:02
sürekli oyuncakların arasında gözleri hayallerin peşinde ved bir an durdu
5:08
parmak uçlarıyla sol cebine uzandı cebinde yıllardır taşıdığı küçük yanık
5:13
bir tahta figür vardı miran'ın ona doğum gününde verdiği küçük bir at figürü el
5:18
yapımıydı ahşabı yumuşaktı ama kömür gibi kararmıştı şimdi onu sımsıkı tuttu
5:25
söz vermiştim ona onu hep koruyacaktım." dedi kısık sesle zekir gözlerini Vedin
5:30
elindeki kül olmuş oyuncağa dikti korumak bazen elimizde olmaz ama yaşatmak elimizdedir mira artık senin
5:38
içinde yaşıyor senin bakışlarında senin adımlarında ved başını kaldırdı gökyüzü
5:44
hala griydi ama uzaklarda bulutların arasında belli belirsiz bir ışık
5:50
süzülüyordu belki de gerçekten her şey bitmemişti belki kül olmuş olan her
5:55
şeyin içinde hala bir kıvılcım kalmıştı o geceyi tekrar yaşamak kaçınılmazdı o
6:01
gece yıldızsız zifiri bir geceydi ved o zaman 12 yaşındaydı babası köyün dışında
6:08
bir toplantıya gitmişti annesi sobayı yakmış mira yorganın altında uykuya
6:14
dalmıştı her şey olması gerektiği gibiydi güvendeydi sıcaktı mutluydu ta
6:20
ki o koku gelene kadar yanık odun değil daha farklı bir şeydi bu metalik keskin
6:28
ölüm gibi annesinin panikle kalkışı sobaya doğru koşuşu ardından duyulan o
6:34
uğursuz patlama ved'in hatırladığı ilk şey buydu evin içi bir anda alev aldı
6:39
perdeler bir çırpıda tutuştu ahşap duvarlar çığlık atarcasına yandı annesi
6:44
Mira'yı kucağına aldı ve de bağırdı kaç Vet koş Vet kapıya yöneldi ama Mira'nın
6:52
ağlaması annesinin Seni seviyorum fısıltısı onları orada bırakmak canını
6:58
alıyordu kapıya birkaç adım kala tavanın bir parçası düştü sırtına çarpan
7:03
kıvılcımlar tenine yapıştı acı çığlığı boğazında dondu sonra biri onu çekti bir
7:09
el güçlü kararlı Zekir'in elleriydi hayır diye bağırmıştı Ved ağzı külle
7:15
dolu ama artık çok geçti yıllar geçti vet o geceden sonra bir daha eski haline
7:21
dönemedi konuşmaz oldu zekir onu köyün dışındaki kulübeye götürdü kimsesizdi
7:27
ama yalnız değildi zekir Ved'in hem koruyucusu hem de tek ailesi oldu ona
7:34
okuma yazma öğretti yarası kabuk bağladığında ona dövüşmeyi hayatta
7:39
kalmayı düşünmeyi öğretti zayıflık seni bitirmez derdi onu tanırsan seni
7:46
güçlendirir ama Ved hiçbir zaman konuşmadı o gece hakkında yangından
7:52
sonra ilk kez şimdi konuşuyordu bu geri dönüş bir başlangıç mıydı yoksa sonun habercisi mi kendisi
7:59
de bilmiyordu ama içindeki boşluğun artık sadece acıdan ibaret olmadığını fark
8:05
etmişti o boşlukta cevaplar da vardı ama bu cevaplar kolay gelmeyecekti zekir
8:12
dedi usulca ben bu yangının neden çıktığını hiç sormadım sana zekir'in
8:17
yüzündeki kaslar kasıldı birkaç saniye sessizlik oldu sonra dudaklarını araladı
8:24
çünkü bilmemen daha güvenliydi ama artık çocuk değilsin Ved ve bazı gerçekler
8:29
küllerin bile anlatamayacağı kadar derin ved'in gözleri büyüdü kalbi göğsünde bir
8:35
kuyu gibi derinleşti nedir o gerçek zekir gözlerini kaçırdı sadece şunu bil
8:41
o yangın bir kaza değildi gecenin kör vaktinde köyün derinliklerine kadar
8:47
yankılanan haykırışlar ve dun kalbine işleyen acıyı anlatmakta yetersizdi ellerindeki kan kurumaya yüz
8:54
tutarken gözleri hala Asir'in yerdeki cansız bedenine kilitlenmişti
9:00
damarlarında dolaşan o yabancı güç öfke ve pişmanlık arasında gidip gelen bir girdap yaratıyordu toprak o gece Vedun
9:08
ayaklarının altında değil ruhunun içinde çatlamıştı kendinden korkan bir adam
9:13
olmuştu artık elini uzatsa yakabilecek kadar güçlü ama hiçbir şeyi tutamayacak
9:19
kadar kırılmıştı vedet Asir'in cesedini gün doğmadan gömmeye karar verdi onu sırtına alıp
9:26
ormanın derinliklerine doğru yürürken ay ışığı yaprakların arasından süzülüyor ve dun gözyaşlarını saklamaya yetmiyordu
9:34
çocukluk arkadaşının mezarını kazarken kazmanın her darbesi kalbinde yeni bir çatlak açtı sessizce toprağa gömdüğü
9:41
asire son bir kez bakıp "Bağışla beni." dedi sonra o karanlık ormanda gözden
9:48
kayboldu geriye sadece ağaçların arasında asılı kalan vedalar kaldı köye
9:53
geri dönmedi aylar boyunca ormanın içinde bir gölge gibi yaşadı ne konuştu
9:59
ne de bir insana yaklaştı doğa onun evi olmuştu artık ama huzur vermeyen bir
10:05
evdi bu uykularında asirin hayaletiyle konuşuyor uyanıkken kendi içindeki canavarla savaşıyordu her sabah doğarken
10:13
yeni bir günün getirdiği umut yerine geceden kalan yükün biraz daha ağırlaştığını hissediyordu artık Vedun
10:21
gözleri insanlardan değil kendinden saklanıyordu bir gün ormanın
10:26
derinliklerinde daha önce hiç görmediği bir yapı keşfetti taşlarla örülmüş yarı
10:32
yıkık yıllardır terk edilmiş bir tapınak üzerinde eski bir dilde yazıtlar vardı
10:38
yazıtları okudukça tüyleri diken diken oldu ateşle yanan küllerle yeniden doğar
10:44
lakin her doğuş eski bir ölümü çağırır bu cümle yaşadıklarına ürpertici bir
10:49
açıklama gibiydi ved bu yapının kendisi gibi lanetlenmiş ruhlar için bir geçit
10:55
olduğunu düşündü belki de bu tapınak kaderinin yönünü çizecek karanlık bir dönüm noktasıydı tapınağın içinde taş
11:03
bir sunağın üzerinde esrarengiz bir kitap buldu sayfaları neredeyse tozdan görünmüyordu ama dokunduğu anda kitap
11:10
sanki yıllardır onu bekliyormuşçasına açıldı içindeki semboller ilk başta
11:16
anlamsız görünse de Vedun zihninde garip bir biçimde yankılandı her sayfa içinde taşıdığı gücün nereden
11:23
geldiğini nasıl kullanılabileceğini ve nasıl dizginlenebileceğini anlatıyordu
11:29
ancak kitabın sonunda şu cümle vardı gücü kontrol etmek isteyen önce kendini
11:34
yok etmeyi göze almalı ved günlerce o tapınağın içinde kaldı kitaptan
11:39
öğrendiklerini zihnine kazıdı kendini eğitti ruhunu terbiye etmeye çalıştı ama
11:45
her şeyden öte içindeki öfkeyi bastırmayı öğrenmeye çabaladı ne var ki
11:50
ne zaman gözlerini kapatsa Asir'in çığlıklarını duyuyor ellerini açtığında
11:56
hala kan görüyor geceleri yanan köyünün kokusunu duyumsuyordu bu lanet onunla birlikte
12:02
büyüyor her anını şekillendiriyordu bir gece tapınağın dışına çıktığında ormanın sessizliğini
12:10
bozan bir fısıltı duydu karanlıkta bir gölge onu izliyordu ardından gelen
12:16
adımlar netleştiğinde karşısında gri pelerinli bir adam belirdi adamın yüzü yarı maskeliydi soğuk bir ses tonuyla
12:24
"Seni arıyordum Vet" dedi "gücünü duyduk ve artık yalnız değilsin." Vet bu
12:29
sözlerle irkildi bu adam kimdi gücünü nereden biliyordu yoksa bu sadece bir
12:35
başlangıç mıydı karanlığın içinden çıkmaya çalışırken daha büyük bir gölgenin içine çekildiğini o an fark
12:41
etti ve içinden geçen tek düşünce şuydu her kurtuluş bir başka tutsaklığa
12:47
gebeydi maskeli adamın varlığı ormanın o boğucu sessizliğini delip geçen bir
12:52
yankı gibiydi sözleriyle birlikte rüzgar yön değiştirmiş gecenin ayazı birdenbire
12:58
kesilmişti sanki wed kalmıştı bu adam kimdi onu neden arıyordu nasıl olmuştu
13:05
da gücünü öğrenmişti maskeli adam adı Sorin yavaş adımlarla
13:10
yaklaştı ve gözlerini Veden gözlerine dikerek "Senin gibi olanlar var yalnız
13:16
olduğunu sanma biz unutturulmuşların çocuklarıyız." dedi ved bu sözlerin
13:23
arkasındaki anlamı kavramaya çalışırken içini garip bir his kapladı hem umut hem
13:29
de derin bir şüphe sorin Vedu ormanın daha da derinlerine insanların ayak
13:35
basmadığı bir vadinin içine götürdü burada gökyüzünü neredeyse tamamen örten
13:40
dev ağaçların arasında kurulmuş gözden uzak bir kamp vardı çevrede onlarca kişi
13:46
sessizce meditasyon yapıyor dövüş teknikleri çalışıyor ya da büyüyle oynuyordu ved ilk kez kendisi gibi
13:54
olanları görüyordu her birinin gözlerinde farklı bir geçmiş ama ortak bir acı vardı
14:01
sorin buradakilerin birçoğunun toplumdan dışlanmış ailesiz kalmış ya da tıpkı Vet
14:07
gibi istemeden birilerinin canını almış insanlar olduğunu söyledi burası onlar
14:13
için bir sığınak değil bir başlangıçtı günler geçtikçe Ved bu grubun bir
14:18
parçası olmaya başladı her gün zihin kontrolü enerji yönlendirme içsel denge
14:24
üzerine eğitim alıyor geceleri ise ormanda yalnız başına yürüyerek kendi iç
14:29
sesini duymaya çalışıyordu fakat ne kadar çalışırsa çalışsın içindeki yangın
14:36
sönmüyordu bir gece rüyasında Asiri gördü arkasını dönmüş yürüyordu ved
14:43
ardından koştu bağırdı af diledi ama Asir sadece başını çevirip şu sözleri
14:50
söyledi kendini affetmeden beni affedemezsin bu rüya Vedu derinden
14:56
sarstı içsel savaşı'ın merkezinde hala affedilmemiş bir çocuk vardı kendisi
15:02
sorin Vedun değişimini yakından izliyordu bir gece onu özel bir bölgeye
15:08
götürdü bu bölge kadim bir çemberle çevrili yeraltına uzanan bir tünelin
15:15
girişiydi buraya sadece en karanlık tarafıyla yüzleşmeye hazır olanlar girer." dedi Sorin "karanlığınla
15:22
yüzleşmeden ışığı anlayamazsın." Ved gözünü kırpmadan o tünele girmeyi kabul etti içeri adımını
15:30
attığı anda bedenini delip geçen bir enerji hissetti duvarlardan fısıltılar
15:35
geliyordu geçmişin yankıları pişmanlıkların hayaletleri ihanetin ve
15:41
acının yankısı tünelin derinliklerinde bir gölün kıyısında durdu suya
15:46
baktığında yansımasında kendisini değil asiri gördü sonra babasını annesini
15:53
çocukluğunu yanan köyü ve dizlerinin üstüne çöktü "ben bunları istemedim."
15:59
diye haykırdı fakat gölden yükselen bir ses ona şöyle cevap verdi: "İstememek
16:06
yapmış olmanın sorumluluğunu silmez kendinle yüzleş ya karanlığına hükmet ya
16:11
da onun esiri ol." Vet gözlerini yumdu ellerini göğsüne koydu ve tüm geçmişini
16:17
acılarını korkularını tek tek hatırlayıp kabullendi gözyaşları göle karıştığında
16:23
su berraklaştı yüzeyde artık kendi yansıması vardı ama bu kez farklıydı
16:29
gözlerinde korku değil karar vardı yüzeye çıktığında Sorin onu bekliyordu
16:34
ved ona yaklaşıp "Artık kim olduğumu biliyorum ama hala ne olacağımı bilmiyorum." dedi sorin gülümsedi ilk
16:42
kez içten bir tebessümle "İşte şimdi başlıyoruz." dedi o gece kampın
16:47
ortasında yanan büyük ateşin etrafında toplanan herkesin gözü Vedun üzerindeydi
16:53
sorin yüksek sesle konuştu bu gece bir kardeş daha aramıza katıldı
16:59
ama o sadece bir kardeş değil o eski dünyanın küllerinden doğacak olan yeni
17:04
düzenin tohumudur ved başını kaldırıp yıldızlara baktı içinde hala acılar vardı ama artık
17:13
bir yönü bir amacı da vardı ve o an fark etti bu sadece bir yolculuk değil aynı
17:20
zamanda bir dönüşümdü küllerinden doğmak sadece hayatta kalmak değil yeniden
17:26
şekillenmekti fakat hiçbir yeniden doğuş acısız
17:31
gerçekleşmezdi bu yüzden Ved artık acıyı düşman olarak değil yol arkadaşı olarak
17:37
kabul etti ved artık sadece geçmişinin enkazında dolaşan biri değildi artık
17:42
kontrol etmeyi öğrendiği bir güce sahipti gün geçtikçe içsel huzuru
17:48
derinleşiyor yalnızca kendini değil çevresindeki doğayı da daha iyi hissetmeye başlıyordu ağaçların nefesini
17:55
toprağın hafızasını rüzgarın taşıdığı anıları okuyabiliyordu sor'nin rehberliğinde
18:02
ruhsal gücünü maddi dünyaya yansıtmayı öğreniyor ellerini havaya kaldırdığında
18:08
çevresindeki enerji parçacıkları onunla dans ediyordu ancak bir gece her şeyi
18:14
değiştiren bir haber geldi kampın ileri gözcülerinden biri vadiden uzak bir
18:19
kasabanın saldırıya uğradığını saldırganların büyü kullandığını ve halk arasında bir çocuğun gözleri alev alev
18:26
yanan bir iblis gördüğünü söylediğini anlattı sorin bu detay üzerine dondu
18:32
yıllardır beklediği korktuğu şey buydu ved dedi "Bu senin sınavın oraya gitmeli
18:39
ve neyle karşı karşıya olduğumuzu öğrenmelisin ved gözlerini kapattı içgüdülerini dinledi içinde bir karın
18:46
ağrısı gibi kıvranan his onu uyarıyordu bu sadece bir görev değildi bu kaderiydi
18:53
kasabaya vardığında her şey harabeydi yıkık evlerin arasında yankılanan fısıltılar yanan odunların tütüsüyle
19:00
karışıyor gecenin karanlığını ağırlaştırıyordu sessizliğin içinden bir
19:05
çocuk çığlığı yükseldi sesin geldiği yöne doğru koştu küçük bir kız çocuğu
19:11
enkaz altında kalmıştı ved ellerini uzattı ama kızı kurtarmadan önce
19:16
gölgenin içinden bir siluet belirdi uzun boylu zırh gibi giyinmiş yüzü tamamen
19:22
siyah bir maskeyle örtülüydü gözleri gerçek anlamda alev alevdi ved bir an
19:29
yerinden kıpırdayamadı karşısındaki varlık sadece bir büyücü değil bambaşka
19:34
bir şeydi ruhsal bir lanetin ete kemiğe bürünmüş hali gibi "beni mi bekliyordun
19:39
Ved?" dedi varlık sesi aynı anda hem kalın hem tüyler ürperticiydi vet hemen
19:45
kızı kurtarıp bir ağacın arkasına sakladı ve varlığa döndü "kimsin sen?"
19:51
diye bağırdı maskeli adam maskesini hafifçe kaldırdı ve Vedun gözleri dondu
19:57
gördüğü yüz kendi yüzünün daha yaşlı daha karanlık daha nefret dolu
20:02
haliydi ben senim dedi adam senin içinden doğdum inkar ettiğin öfken
20:10
bastırdığın intikam arzun susturduğun çığlıkların toplamıyım ved olduğu yere çakılmıştı ne
20:16
gözlerini kaçırabiliyor ne de bu lanetli gerçekliği reddedebiliyordu adam bir adım daha
20:22
yaklaştı sen ne kadar ışığa yürürsen yürü gölgen hep arkanda olacak ama beni
20:28
reddettikçe ben daha da büyüyeceğim ved yumruklarını sıktı sen benim parçam
20:33
olabilirsin ama ben sen değilim." dedi ardından tüm bedenini saran o tanıdık
20:39
sıcaklık yükseldi ellerinden yayılan enerji dalgaları karanlığı yırtar gibi
20:44
parladı maskeli adam bir an için geri çekildi ama gözleri hala alaycıydı
20:50
aralarındaki savaş sadece fiziksel değil ruh saldı da her hamlede Ved kendi
20:56
içinde bastırdığı duygularla yüzleşiyor her darbede çocukluğundaki korkularla savaşıyordu sonunda karşısındaki varlık
21:04
bir an sendeledi ve ellerini kaldırıp kalbinin hizasında bir enerji küresi oluşturarak "Bu senin sonun değil ama
21:12
benim başlangıcım olacak." dedi ve enerjiyi ileri doğru fırlattı "patlama!"
21:18
Sesiyle birlikte karanlık adam geriye savruldu ve bir anda ormanın sisine karışarak kayboldu ved dizlerinin üstüne
21:25
çöktü nefesi kesilmiş yüreği paramparça olmuştu az önce kendisinin karanlık
21:30
yansımasıyla savaşmıştı kız çocuğu yavaşça yanına geldi gözyaşlarıyla
21:35
sarıldı ved o anladı gücü sadece yıkmak için değil korumak için de
21:41
kullanabilirdi geçmişiyle yüzleşmesi bitmemişti belki ama artık onun esiri
21:47
değildi kasabadan döndüğünde Sorin onu sessizce karşıladı gölgenle yüzleştiğini
21:53
biliyorum." dedi ve bu daha başlangıç çünkü gerçek karanlık içeriden sonra
21:59
dışarıdan da gelir şimdi seni bekleyen başka bir gerçek var bu dünyada yalnızca
22:05
geçmişin değil geleceğin de seni sınıyacak ved gözlerini kapatıp derin
22:11
bir nefes aldı artık yalnızca kendisi için değil başkaları için de yürüdüğü
22:17
bir yol vardı ve o yol karanlıkla aydınlığın kesiştiği yerde ilerliyordu
22:23
ved günlerce konuşmadı sessizliği dağların rüzgarı kadar keskin gecelerin
22:29
karanlığı kadar derindi kasabadaki karşılaşmadan sonra zihninde yankılanan
22:34
tek şey o maskeli adamın sözleriydi ben senim bu cümle bir yemin gibi zihnine
22:41
kazınmıştı kimse onun içine bakamazdı ama Ved her gece gözlerini kapattığında
22:47
o gözlerle karşılaşıyor kendi karanlığının içinde kıvranıyordu sorin Vedun bu sessizliğine
22:53
saygı duydu çünkü bazı savaşlar yalnız verilirdi ama bu yalnızlık uzun
23:00
sürmeyecekti bir sabah vadinin girişinde bir kargaşa yaşandı sorin ve diğer
23:06
yaşlılar ellerinde eski parşömenlerle Vedu çağırdı "bu simgeleri tanıyor
23:12
musun?" dediler ved kağıda baktığında kalbi sıkıştı simgeler çocukluğunda
23:19
annesinin boynunda taşıdığı kolyede vardı dairesel semboller ortasında iki
23:24
zıt yılanın birbirine dolanmış hali o kolye annesinin geçmişinden kalan tek
23:30
izdi ve şimdi bu sembolün izleri kuzeyin uzak dağlarındaki terk edilmiş bir
23:36
tapınakta yeniden ortaya çıkmıştı vet hemen yola koyuldu artık yalnız olmak
23:42
istemiyordu yanına kamptaki genç şifacı Elna'yı aldı elna sessiz ve derin
23:48
bakışlarıyla Vedun'un huzur bulduğu tek kişiydi uzun süren yolculuk boyunca
23:53
konuşmadılar ama kelimelerden çok sessizlikleri birbirlerini anlamaya
23:59
yetiyordu günler tapınağın bulunduğu dağın eteklerine vardılar burası başka
24:04
bir dünyanın kalıntısı gibiydi tapınağın taşları zamanın dişleriyle oyulmuş
24:10
içeriye doğru uzanan merdivenler sonsuz bir karanlığa iniyordu vet içeriye girdiğinde atmosfer
24:16
değişti hava ağırdı taş duvarlar sanki hala fısıldıyordu duvarlardaki yazılar
24:23
annesinin çocukken mırıldandığı ninnilerle aynı ritme sahipti bu tesadüf
24:29
olamazdı elna'nın elindeki ışık kristali duvarlardaki resimleri aydınlattıkça Ved
24:34
nefesini tuttu bir resimde bir kadının kucağında bebek taşıdığı görülüyordu
24:40
kadının gözleri tıpkı Vedundu o anladı bu yer annesinin geçmişine aitti ve
24:48
belki de annesi bu tarikatın bir parçasıydı tapınağın en derin odasında
24:53
büyük bir sunak vardı sunağın üzerinde eski bir kitabe duruyordu elna kitabeyi incelerken
25:00
gözleri büyüdü "ved burada senin adın var." dedi ved kitabenin üzerine
25:06
baktığında eski dille yazılmış şu cümleyi okudu vedun ateşin oğlu küllere
25:12
doğacak karanlığın mirasını taşısa da kaderi ışığı yeşertmek olacak vet geri
25:18
çekildi bu yazı onun doğumundan yüzyıllar önce kazınmıştı bu nasıl mümkün olabilirdi elna ellerini Vedun
25:26
omzuna koydu senin varlığın bir tesadüf değil biri seni seçti ya da biri seni
25:32
hazırladı ama artık sadece geçmişin değil yazgının da peşindeyiz." dedi o an
25:37
tapınak titredi yer sarsılıyor duvarlardan kara dumanlar çıkmaya
25:43
başlıyordu ved refleksle Elna'yı korumak için onu arkasına aldı dumanlar birleşti
25:49
ve bir siluet oluştu bu kez maskeli adam değildi bu daha eski bir varlıktı
25:55
gözleri kördü ama ruhları görüyordu vedun dedi "Senin varlığın iki dünyanın
26:02
dengesini bozuyor bir seçim yapmalısın ya güçlerinden vazgeçip sıradan olacaksın ya da kaderin seni yutacak."
26:09
Ved gözlerini kıstı "ben seçim yapmayacağım ben yolumu kendim çizeceğim." dedi ellerinden çıkan enerji
26:17
sunağı koruyan eski mühürleri parçaladı tapınağın içindeki ışık bir anda alevlendi siluet yok oldu ama Ved artık
26:26
biliyordu bu sadece bir başlangıçtı geçmişiyle yüzleşmesi onu gerçek bir
26:31
savaşın eşiğine getirmişti bu dünyadaki varlığı sadece bir iyileşmenin değil
26:37
büyük bir dengenin anahtarıydı ve bu dengenin bir ucu aydınlıkken diğer ucu
26:42
hala karanlıkla çevriliydi elna Vedun elini tuttu sen ne olursa olsun bu yolu
26:49
yalnız yürümeyeceksin." dedi ved başını salladı ama bu yol bizi hem içimize hem
26:56
de cehennemin kapısına götürebilir elna gözlerini kapatıp fısıldadı bazen cehennemin kapısından
27:04
geçmek gerekir cennetin ışığını görebilmek için geceydi ama bu sıradan
27:10
bir gece değildi gökyüzü sanki nefes almayı unutmuş yıldızlar korkudan
27:15
saklanmıştı vadinin üzerinde gri bir pus dolaşıyor rüzgar eski zamanların yasını tutar gibi
27:22
uğulduyordu ved tapınaktan döndükten sonra artık hiçbir şeyin aynı
27:28
olmayacağını biliyordu kitabedeki yazı geçmişin sadece başlangıç olduğunu
27:33
söylemişti gerçek savaş şimdi başlıyordu ve bu savaş sadece dışındaki
27:40
yaratıklarla değil kendi içinde yankılanan karanlıkla da verilecekti
27:45
sorin kampı hazırlıyordu gözcüler kuzeydeki dağlardan yayılan karanlık bir
27:50
ordu görmüştü gökten yağan küller yaklaşan fırtınanın habercisiydi ved
27:57
Elna'nın gözlerinin derinliğinde kaybolmadan önce ona dönüp sessizce "Beni her halimle gördün eğer bugün
28:04
hayatta kalamazsam sana kalan yalnızca hikayem olmayacak sana kalan benden
28:09
doğacak yeni bir ışık olacak." dedi elna'nın gözleri doldu "senin ışığın
28:15
zaten içimde yanıyor." diye fısıldadı o gece herkes sustu sadece kalp atışları
28:22
siper kazma sesleri ve dualar duyuluyordu ved elindeki mühürlü taşı
28:27
kırdığında çocukluğundan beri içinde sakladığı enerji serbest kaldı bedeninden yükselen ışık etrafındaki
28:34
toprakları titretti o artık sadece bir savaşçı değildi o kadim ateşin
28:40
taşıyıcısıydı vedun annesinin soyundan gelen bir koruyucu olduğu ortaya çıkmıştı ama bu güç bir bedel
28:47
karşılığında veriliyordu her kullanıldığında içindeki insanlığı biraz daha yitiriyordu şafakla birlikte
28:55
karanlık da geldi gökyüzü kızıl bir perde gibi açıldı ve içinden maskeli adamla birlikte karanlığın ordusu çıktı
29:02
yüzleri olmayan askerler ölü ruhlardan oluşuyordu hepsi zamanında birer insan
29:08
olmuş ama karanlığa boyun eğmişti ved onların başındaki maskeli adama baktı bu
29:14
kez onun da maskesini takmadığını gördü ve bir kez daha irkildi çünkü karşısında
29:20
duran kendi suretiydi "beni şimdi tanıdın mı?" dedi adam "ben senin
29:26
olmaktan korktuğun şeyim ben seni terk eden annene duyduğun öfke ben o ormanda
29:32
babanı gömerken içinden yükselen lanetim ben her gece ağladığın ama sabah
29:38
sustuğun yanınım senin gölgenim ved titreyen ellerini yumruk yaptı hayır sen
29:45
sadece bir yansımam olabilirsin ama ben seni seçmedim adam güldü ama ben seni
29:52
seçtim çünkü sen doğduğunda o kadim sunakta birlikte yazıldık senin ışığın
29:58
benim karanlığımı doğurdu büyük savaş başladı toprak çatladı gökyüzü alev aldı
30:05
ved gücünü kontrol ederken her bir darbeyle geçmişindeki yaraları da yüzeye
30:10
çıkardı her ruhsuz askeri yere serdiğinde kendi içindeki bir korkuyu da
30:15
bastırıyordu ama maskeli adam o farklıydı onunla dövüşmek kendini yok
30:21
etmekti vet sonunda onunla yüz yüze geldiğinde zaman durdu seni yok edemem."
30:27
dedi "çünkü seni yok edersem ben de kaybolurum." Maskeli adam yaklaştı "o
30:32
halde beni kabul et çünkü ışık ancak karanlığı tanıdığında parlar." Ve o anda
30:38
Ved gözlerini kapattı elna'nın sesi zihninde yankılandı "bazen cehennemin
30:43
içinden geçmeden cenneti göremezsin." Ved kollarını açtı tüm gücünü içinden
30:49
geçen sevgiye acıya pişmanlığa odakladı savaşmak yerine kabul etti
30:56
karanlıkla bir bütün oldu ama ona teslim olmadı alevler içinde bedeninden çıkan
31:01
ışık gökyüzünü yararak maskeli adamı sardı ve bir patlama göz kamaştırıcı
31:07
sessiz bir patlama maskeli adam gülümsedi sonunda birlikte tamamlandık."
31:13
dedi ve küle dönüştü savaş sona erdi ama bu bir zafer değildi bu bir yeniden
31:20
doğuştu ved kampın ortasında diz çöktü elna ona koştuğunda Ved'in gözlerinden
31:26
yaşlar süzülüyordu artık içimde sessizlik var." dedi ilk defa içimde
31:32
huzur var gün doğdu ve o gün gökyüzünde iki güneş parladı biri gerçekti diğeri
31:39
ise Vedun içinden yükselen bir anıydı sorin halkı topladı ve yüksek sesle
31:45
söyledi bugün Ateşin oğlu küllerden doğdu bugün Kader kendi yazıcısını
31:52
tanıdı vedun hikayesi o gün orada bitmedi ama o gün bir çağ kapandı ve
31:57
küllerde yeni bir umut filizlendi
#People & Society
#Death & Tragedy