OSMAN'IN HİKAYESİ Masum Bir Yalan İle Başladı ve Söylediği Yalanı Sonuna Kadar Sürdürmeliydi

0:02
Daha önce söylediğiniz bir yalan
0:04
hayatınızı değiştirdi mi? Bir insanı
0:06
mutlu etmek için bile olsa yalan
0:08
söylemek sizce doğru mu sevgili dostlar?
0:12
Eğer söyleyeceğiniz yalan bir insanın
0:14
hayatını güzelleştirecekse bile yine de
0:16
o yalanı söyler miydiniz?
0:19
Postacı Osman o yalanı söyledi. Hatta
0:21
söylemekle kalmadı. Evlat hasreti çeken
0:24
bir anneye oğlunun ağzından mektuplar
0:27
yazdı. Bu yalan mektuplar postacı
0:30
Osman'ın hayatını derinden etkiledi.
0:32
Başlarda her şey güzeldi fakat zaman
0:36
geçtikçe yazdığı [müzik] mektuplar
0:38
postacı Osman'ı geri dönüşü olmayan bir
0:40
yola soktu. Sizleri baştan sona kadar
0:44
hayretler içinde bırakarak duygusal bir
0:46
yolculuğa çıkaracak bu hikayeye geçmeden
0:48
evvel abone olmayı ve hikayeyi beğenmeyi
0:51
ihmal etmeyin sevgili dostlar. [müzik]
0:53
Şimdi eğer hazırsanız hikayemize
0:55
geçebiliriz.
0:58
>> [müzik]
1:08
>> Osman kasabanın tüm güzel haberlerini,
1:11
umutlarını, neşelerini ve hüzünlerini
1:14
çantasında taşıyan biriydi. Devletin ona
1:17
tahsis ettiği bisikletine de gül gibi
1:19
bakardı. Gıcırdayan bisiklet çoğumuz
1:22
için rahatsız edici olsa da o kasabada
1:25
bu ses güzel haberlerin, özlemlerin
1:28
sesiydi. Ha bir de zil sesi vardı.
1:31
Herkes bilirdi ki o gıcırdayan sesten
1:33
sonra bisikletin zili çalarsa eğer
1:36
[müzik] beklenen haber gelmiştir. Ya da
1:38
hiç beklenmedik anda kara haber
1:41
kapılarını acı acı çalmıştır.
1:44
Postacı olmak böyle bir şey işte.
1:47
Kimilerine dünyanın en güzel haberi
1:49
gelir, kimilerine [müzik] de gurbetteki
1:51
bir sevdiğinin acı haberi. Gurbette
1:54
olmak da zor, gurbetten [müzik] haber
1:56
beklemek de zor sevgili dostlar. Eskiden
1:59
şimdiki gibi bir telefon uzakta değildi
2:02
sevdiklerimiz. [müzik] Ne görüntülü
2:04
konuşma vardı, ne sosyal medya, ne de
2:07
anında çekip attığınız fotoğraflar.
2:10
Gurbetten mektup gelmişse, hele bir de
2:13
zarfın içinde bir tane fotoğraf varsa
2:16
dünyalar sizin olurdu. [homurdanır]
2:18
Durumu iyi olanlar kasetçalara kaydedip
2:21
gönderirdi sesini memleketine. Tıpkı
2:23
şimdi gönderdiğimiz sesli mesajlar gibi.
2:26
Genç kardeşlerimizin daha iyi idrak
2:29
edebilmesi için söylüyorum. Demem o ki
2:32
postacılar o zamanların interneti,
2:34
sosyal medyası ve belki de görüntülü
2:37
konuşmasıydı.
2:39
Postacı Osman hanelere bazen neşe bazen
2:43
de hüzün taşıdı. Ama bir ev var [müzik]
2:45
ki Osman o eve güneş gibi doğdu.
2:49
Sonrasında yaşayacakları ise ona ömrünün
2:52
sonuna kadar miras kalacak bir vicdan
2:54
azabı olacaktı. Belki de biraz hayat
2:57
dersi. [iç çeker][ani nefes alır]
2:59
Aslında postacı Osman hayatının dönüm
3:02
noktası kasabanın en tepesinde yokuşun
3:05
başındaki o ahşap evde başladı.
3:09
O ahşap evde bir başına yılların
3:11
yorgunluğu yüzüne vurmuş bir kadın
3:13
yaşardı. [müzik] Hatice teyze. Şu
3:15
hayatta tek yaşam sebebi oğlu İsmail'de
3:19
Hatice teyzein. İsmail yıllar [müzik]
3:21
evvel o ahşap evden büyükşehre yani
3:25
gurbete doğru yola çıkarken Hatice teyze
3:28
oğluna şöyle demişti:
3:31
"İsmailim,
3:33
sırtın kalın olsun. E mi oğlum? Üşütme
3:35
sakın oralarda. Sen üşütün hemencecik
3:39
hasta olursun. Yıkanıp paklandıktan
3:41
sonra sobanın başından sakın ayrılma.
3:44
Gurbetin soğuğu bizim buralara benzemez.
3:46
Sen oralarda üşürsen ben buralarda nasıl
3:49
ısınırım? Beni merakta koyma emi. Benim
3:52
güzel oğlum.
3:55
Sen oralarda üşürsen ben buralarda nasıl
3:58
ısınırım? Hatice teyze ne güzel söyledi
4:01
değil mi? Sanırım bu sözün ne ifade
4:03
ettiğini annelerimiz daha iyi
4:05
anlayacaktır.
4:07
Hatice teyzenin İsmail'den başka kimsesi
4:09
yoktu. İsmail de farkındaydı her şeyin.
4:12
Sonrasında İsmail annesine bir söz verdi
4:15
ve anacığım sana söz olsun. Hiç
4:19
üşümeyeceğim. Sırtım hep kalın olacak.
4:22
[müzik] Yunup paklandıktan sonra da
4:23
sobanın başından ayrılmam söz. Düzenimi
4:27
kurunca seni de yanıma getireceğim. He
4:30
helası. Hamlı. İçeride olan bir ev
4:33
alacağım sana.
4:35
Kazanlı oluyormuş Büyükşehirdeki evlerin
4:36
hamamlığı. Biliyor musun? Hiç
4:38
üşümeyeceksin anacığım. Sıcacık sularla
4:41
yıkayacağım seni. Sonra da kendi
4:43
ellerimle tarayacağım o ipek saçlarını.
4:45
Dedi.
4:47
İsmail'in gidişinin ilk aylarında her
4:50
şey normaldi. Yani 1520 günde bir
4:53
İstanbul damgalı alal yazılmış birkaç
4:56
satırlık mektuplar gelirdi. Hatice
4:59
teyzenin okuma yazması yoktu. [müzik]
5:01
Postacı Osman İsmail'in tüm mektuplarını
5:04
annesi Hatice'ye bir bir okurdu.
5:08
Bahçedeki [müzik] o asmanın altında
5:11
İsmail iş bulduğunu, para göndereceğini,
5:14
her şeyin güzel olduğunu söz verdiği
5:16
gibi de sırtını kalın kalın giydiğini
5:18
yazardı. Hatice teyze oğlunun sesini
5:21
postacı Osman'ın ağzından duyardı. O
5:24
yüzden postacı Osman'ı çok severdi.
5:25
Hatice teyze bisikletin gıcırdayan
5:28
sesini duymazdı elbette ama Osman
5:31
bisikletin zilini çaldığında anında
5:33
kapıda biterdi. Kendi oğluymuş gibi
5:36
elleriyle sarmalar yedirirdi Osman'a.
5:38
Osman'ın kendisine [müzik] yapacağı
5:40
kötülüğü hiç bilmeden. Belki yaptığı
5:44
şeye kötülük denemez ama eğer farklı
5:46
düşünüyorsanız yorumlara yazın.
5:50
Mektuplar her ay düzenli olarak gelirdi
5:53
ama hayat telaşından mıdır bilinmez.
5:56
Zamanla İsmail'den gelen mektuplar
5:58
seyrekleşmeye başladı. Hatta mektupların
6:01
satırları o kadar kısalmıştı ki [müzik]
6:04
postacı Osman Hatice teyze mutlu olsun
6:06
diye mektupları okurken bazen benim
6:09
birici kanacığım [müzik]
6:11
yaprak sarmalarını nasıl özledim bir
6:13
bilsen burnumda tutuyor vallahi diye
6:16
eklemeler bile yapardı.
6:18
Gel zaman, git zaman.
6:21
Kısalan satırlar gibi [müzik]
6:23
mektupların kanatları da kısaldı.
6:25
Kısaldı ki uçup da Hatice teyzein
6:28
yüreğine konması ayları buluyordu.
6:29
[müzik]
6:30
Postacı Osman bisikletiyle Hatice
6:33
teyzein evinin önünden geçerken başı
6:35
önde hızlıca ilerlerdi. Ama Hatice
6:38
teyzein ağır işten o kulaklar var ya
6:42
evlat özlemeden olsa gerek. [müzik] Umut
6:43
taşıyan postacı bisikletinin gıcırdayan
6:46
sesini yolun başından duymaya başlamıştı
6:49
artık. Osman geçerken Hatice teyze her
6:52
gün sesleniyordu arkasından.
6:55
Osman, İsmail'imden kağıt var mı bugün?
6:59
Bak bakalım çantana. Belki altta
7:01
kalmıştır he kuzum benim.
7:03
Osman çantada İsmail'den mektup
7:05
olmadığını bilirdi ama Hatice teyzein
7:08
gönlü olsun diye yalandan karıştırıp
7:12
du bakayım hacçabam.
7:13
Ya bu çantanın içi de var ya şeytan
7:16
çocuğunu kaybedecek vallahi. Senden önce
7:19
muhtara mektup bıraktım. O zaman çok
7:22
dağıldı çantanın içi herhalde. Şey
7:25
hacaba, "Bugün de İsmail'den mektup
7:28
gelmemiş. Gelince ben senin sarmalarına
7:30
yemeğe geleceğim. Söz hiç merak etmesen
7:33
olur mu?" dedi.
7:35
Hatice teyze başı önde gözleri yaşlı bir
7:38
şekilde yutkunarak, "Olur" diyebildi
7:41
sadece.
7:45
Günler böyle geçip giderken Hatice teyze
7:48
de yavaş yavaş çökmeye [müzik] başladı.
7:50
Mektuplar 3-4 ayda bir gelirken
7:53
neredeyse 6 ayda bir kere gelmeye
7:55
başladı. Son mektubun üzerinden 6 ay
7:58
geçmişti ama bu sefer İsmail'den mektup
8:02
gelmemişti. Belki bir sonraki ayı
8:04
gönderir diye düşünüyordu Hatice teyze.
8:07
Fakat bir sonraki ay da gelmemişti
8:09
mektup. Hatice teyze tamamen içine
8:11
kapandı. Her zaman tüten bacası daha
8:14
cılız tütmeye başlamıştı [müzik] artık.
8:17
Eskisi gibi her bisiklet sesine bahçeye
8:20
çıkmıyordu. Camda da [müzik] görünmez
8:22
olmuştu.
8:23
Osman mesai bitiminde kara kara sobanın
8:26
başında düşünürken hayatını derinden
8:29
etkileyecek olan kararı almak üzereydi.
8:35
Gözleri saman kağıtlarına erişti önce.
8:38
Sonra bir kalem aldı eline ve gayri
8:40
ihtiyari bir nokta koydu satırın başına.
8:42
Belki de ilahi bir işaretti gayri
8:45
[müzik] ihtiyari koyduğu o nokta. Hiç
8:47
başlamadan bırakması gerekiyordu kalemi
8:50
ama o öyle yapmadı ve yazmaya başladı
8:53
ilk satırları.
8:56
Papatya kokulu anam biricik anam. Seni
8:59
rüyamda gördüm biliyor musun? Bahçede
9:02
oturmuşuz. Sen bana ellerinle börek
9:04
yediriyorsun. Ben de sana Semaver'den
9:07
çay koyuyorum.
9:10
Postacı Osman Hatice teyzein üzüntüsüne
9:13
kıyamadığı için oğlu İsmail'in ağzından
9:16
mektuplar yazmaya karar verdi. Zaten
9:18
arada İsmail'in mektupları kısa olursa
9:20
fazladan birkaç cümle uyduruyordu.
9:23
Bir mektubu baştan sona da yazabilirdi.
9:26
Hem İsmail'in el yazısına da aşinaydı.
9:29
Olmasa bile Hatice teyzenin okuma
9:31
yazması yoktu. Anlamazdı yani
9:34
mektupları. İsmail'in yazmadığını.
9:36
Postacı Osman nihayetinde hiç [müzik]
9:39
yapmaması gereken bir şey yapmıştı ve
9:41
evlat hasreti çeken bir ananın yüreğine
9:44
su serpmek için İsmail'in ağzından bir
9:47
mektup yazarak çantasına [müzik] koydu.
9:51
Ertesi gün bisikletin pedalları [müzik]
9:53
düne göre daha ağırlaşmıştı. Öyle
9:56
hissetti. Nasıl ağır olmasın ki?
9:59
Çantasında taşıdığı koca bir vicdan yükü
10:02
vardı. Osman pedalları çevirirken
10:05
minareden sela okunmaya başladı. Fakat
10:08
vefat eden kimdi ki? Hatice teyze değil.
10:12
Vefat eden köyün muhtarıydı. O da Hatice
10:15
teyze gibi güleryüzlü, çok iyi bir
10:17
insandı. Hatice teyze ile de çocukluktan
10:19
arkadaştılar. Osman Hatice teyzein
10:22
evinin önüne geldiğinde bisikletin
10:24
zilini çaldı ama Hatice teyze [müzik]
10:27
boş gözlerle bahçedeki asmayı
10:29
seyrediyordu. Duymadı herhalde ya da
10:32
muhtarın vefatını öğrendi. Ondan dalgın
10:34
diye düşünerek seslendi.
10:37
Hatcaba, "Gözün aydın. Hadi bakalım
10:39
iyisin. İsmail'den mektup var." dedi.
10:43
[homurdanır] Hatice teyzein boş bakan
10:45
gözleri birden ışıl ışıl oldu.
10:48
Pencerenin önünden apar topar kalkıp
10:50
bahçeye fırladı. Nefes nefese kalmıştı
10:53
Hatice teyze.
10:55
Osman Hatice teyzein bu kadar
10:57
heyecanlanacağını bilseydi daha önce
10:59
mektup yazardı İsmail'in ağzından. Yani
11:02
postacı Osman böyle düşündü. Ben değil.
11:05
Bana kalsa hiç yazmamalıydı. Ama Osman
11:08
yufka yürekliydi.
11:10
Çakır gözleri bir anayı mutlu etmenin
11:12
sevinciyle parlıyordu. Şimdi Osman'a da
11:16
kızamıyorum ki.
11:18
Neyse. Osman Hatice teyzeye mektubu
11:20
uzattı. Hatice teyze mektubu alıp önce
11:23
içine çekti. Sonra da göğsüne bastırıp,
11:27
"İsmail'im, nerede kaldın?" dedi. Daha
11:31
sonra mektubu Osman'a geri uzatıp, "Oku
11:34
bakalım, [müzik] gözümün nuru
11:35
İsmail'imden ne hava hadis var?" dedi.
11:38
Birlikte asmanın altına oturdular. Osman
11:41
mektubu öyle içten, öyle coşkulu
11:43
okuyordu ki gözünün 10 yerinden yaş
11:46
akıyordu Hatice teyzein. Osman İsmail'in
11:49
ağzından mektup okurken Hatice teyze de
11:52
her cümleyi mırıldanarak tekrarlıyordu.
11:56
Konuşamıyordu. Sadece mırıldıyordu.
11:59
Çünkü cümleler boğazına düğümleniyordu.
12:03
Hatice teyzein geçmişteki mektuplarda
12:05
böyle ağladığını görmemişti. Yani bir
12:08
gariplik vardı ama Osman tam olarak
12:10
anlayamadı.
12:12
[homurdanır] Osman İsmail'in ağzından
12:14
usta başı oldum anacım. Diyordu. Hatice
12:16
teyze de usta başı oldum anacım. Usta
12:20
baş olmuş ha benim güzel yavrum.
12:22
Diyordu. Hatice teyze ağlıyordu ama
12:25
sanki İsmail gurbetten kesin dönüş
12:28
yapmış gibi de mutluydu. Anlam veremedi
12:31
Osman. Anlayamadı ne olduğunu. Fakat
12:34
Hatice teyze değişmişti. Hayata küsmüş
12:37
gibi pencereden asmayı seyreden kadın
12:39
gitmiş yerine neşeyle bahçeye bahar
12:42
getiren bir kadın gelmişti.
12:45
Osman bir anneyi yeniden hayata
12:47
bağladığı için mutluydu ama bir yandan
12:50
da iç içini kemiriyordu. Devam ettirmesi
12:53
gereken bir yalan vardı artık.
12:55
[iç çeker][ani nefes alır]
12:56
Bir yalanın ömrü kaç mevsimdir ki
12:58
sevgili dostlar?
13:01
Ah Osman, [iç çeker]
13:02
o mektubu hiç yazmamalıydın.
13:05
Fakat yazdı öyle değil mi? O zaman
13:08
sonuçlarına katlanmalıydı.
13:10
Bilmediği şeyler vardı ve eğer bilseydi
13:13
eline kalemi kesinlikle almazdı. Ya da
13:17
koyduğu o ilk noktanın ilahi bir işaret
13:20
olduğunu o anlardı.
13:25
Osman'ın İsmail gibi yazdığı ilk
13:27
mektubun üzerinden aylar geçmişti.
13:30
Aylarla birlikte mevsimler de değişti
13:32
tabii.
13:34
Hatice teyzein bahçesinde çiçekler
13:36
açmış, kuşlar yeniden neşeyle ötmeye
13:39
başlamıştı.
13:41
Osman işlerin buraya kadar geleceğini
13:43
düşünmemişti.
13:45
Artık vazgeçemezdi de. Eğer mektupları
13:48
keserse Hatice teyzeyi karanlığa geri
13:50
itecekti. Bunu da yapamazdı. Çaresizce
13:54
İsmail'in ağzından mektuplar yazmaya
13:56
devam etti.
13:58
Usta bir sahtekar olmuştu Osman. Hatta o
14:02
kadar ustalaşmıştı ki kıyıda köşede
14:05
mektup alınıp çöpe atılmış zarflardan
14:07
posta pullarını çaydanlığın buharında
14:10
nazikçe sökerdi. Elbette cebinden para
14:14
vererek pul alıp yapıştırabilirdi. Fakat
14:17
dedim ya usta bir sahtekar olmuştu. Daha
14:20
gerçekçi dursun diye eskimiş yıpranmış
14:23
pulların peşine düşmüştü.
14:26
Sadece pul olsa iyi. Bilerek kağıtların
14:29
köşesine çay dökerdi. Hatta elini
14:32
yerdeki katranlı tahtayı sürüp mektupta
14:35
iz bırakırdı. Sonuçta İsmail usta başı
14:38
olmuştu [müzik] değil mi? [homurdanır]
14:39
Yani hem yalanı söylüyor hem de yalanı
14:43
süslüyordu.
14:45
Postacı Osman sadece hal hatır soran
14:48
mektuplar yazsa iyi.
14:50
İsmail'e yepyeni bir hayat kurmuştu
14:52
Osman. İş yerinde herkesin sevdiği usta
14:55
başı İsmail'in hiç var olmayan hayatı o
14:58
kadar ayrıntılı anlatılmaya başlanmıştı
15:00
ki yalanı her an ortaya çıkabilirdi ve
15:05
Osman'ın ödü kopuyordu yalan ortaya
15:07
çıkacak diye. Hatice teyzeen de
15:10
mektuplar yazıyordu ama hiç
15:11
göndermiyordu. Nasıl göndersin ki? Ya
15:14
İsmail annesine bir gün tüm bunların
15:16
yalan olduğunu söylerse ne olacaktı?
15:19
Eğer bir gün İsmail çıkıp gelirse ve
15:21
hesap soracak olursa da durumu
15:23
anlatacaktı.
15:24
Senden mektup kesilince annen çok
15:27
üzüldü. Ben de ondan yazdım bu
15:29
mektupları. Bağışla beni ama Allah
15:31
rızası için annem bunları bilmesin. Ne
15:34
olur diyecekti.
15:36
O vakte kadar da bu yalanını
15:38
sürdürmeliydi.
15:40
Bir gün yine İsmail'den mektup getirdi
15:42
Osman. Bisikletin zilini çalıp bahçe
15:45
kapısından içeri girdi. Daha bahçeye
15:48
adım atar atmaz mis gibi börek kokusunu
15:51
[müzik] duydu Osman. Hatice teyze
15:53
Osman'ı görünce şöyle dedi:
15:55
[homurdanır][ani nefes alır] "Gel oğlum
15:56
gel. Sabah namazından beri ayaktayım.
15:59
İsmailimden mektup gelirse seni boş
16:01
çevirmeyeyim diye börek yaptım.
16:04
İsmail'im gül böreğini çok severdi. Sen
16:06
yersen İsmail'im yemiş kadar olacak."
16:11
>> [müzik]
16:11
>> Osman içinden İsmail yemiş kadar olur
16:14
hacabam. Ben İsmail olmuşum artık. Osman
16:17
kim tanımıyorum bile. Diye konuştu.
16:21
İşin garip tarafı Hatice teyze artık
16:23
sadece mektupları dinleyip geri mektup
16:25
yazdırmakla kalmıyor. Ayrıntıları da
16:28
sorguluyordu.
16:30
Osman mektup okurken araya girip, "E
16:32
[homurdanır]
16:33
usta başı olmuş da kim yıkar bu çocuğun
16:36
çamaşırlarını? Kim bir tas çorba verir?
16:39
Yazmamış mı hiç?" diye sorunca Osman
16:42
yazmaz olur mu hiç? Yazmış. Yazmış. Ben
16:44
de tam orayı okuyacaktım. Kaldığı
16:47
pansiyonun sahibi senin yaşlarında iyi
16:49
kalpli bir kadınmış. İsmail de evladı
16:52
bellemiş. Çamaşırlarını o yıkıyormuş.
16:55
Hatta anasından uzakta diye ev yemekleri
16:58
bile yediriyormuş İsmail'e. Diverdi.
17:02
Ya işte yalan yalana gebe olurmuş.
17:06
Postacı Osman söylediği yalanlar içinde
17:08
kaybolmak üzereydi.
17:11
Osman için o yalanlar o kadar ağır
17:13
olmaya başlamıştı ki bir gün gerçekler
17:16
ortaya çıkacak diye ödü kopuyordu.
17:19
Başlarda evlat hasreti çeken bir anneyi
17:21
hayata döndüren mektuplar yazdığını
17:23
düşünüyordu. Fakat gerçek İsmail'den
17:27
gerçek mektuplar gelmedikçe Osman'ın
17:30
masum yalanları bir anneye yapılan en
17:32
büyük haksızlıklardan birine dönüşmüştü.
17:36
Şimdi gerçeği söylese bir türlü,
17:38
söylemese bir türlü. Bir de üstüne
17:41
Hatice teyzeye, İsmail'i soranlara,
17:44
"Oğlum usta boşu olmuş." diye gururla
17:46
anlatıyordu ki iki satır mektupla
17:49
başlayan yalan tüm kasabaya yayılmıştı.
17:52
Osman geceleri uyuyamıyordu. Ya İsmail
17:56
çıkıp gelirse ya ters bir şey söylerse
18:00
ya Hatice teyze kandırıldığı için
18:02
yıkılırsa
18:04
gecelere cevabı olmayan sorularla
18:06
boğuşan Osman, gündüzleri [homurdanır]
18:07
ruhu çekilmiş gibi mektup dağıtmaya
18:09
devam ederdi. Kış ayı kapıya dayandığı
18:12
için bisikletiyle değil de yaya olarak
18:15
dağıtırdı mektupları. kara bata çıka
18:17
yürürken bazen ayağı kayıp yere düşerdi.
18:21
Üzerine lapa lapa yağan karlara bakıp
18:24
işte senin günahın da şu yağan karlar
18:27
kadar çok Osman diye kızardı kendine.
18:29
Çünkü her ay sürdürmek zorunda olduğu
18:32
yalanın mektubunu kaleme almak o kadar
18:34
ağır gelmeye başlamıştı ki kalp
18:37
çarpıntısından sabahı göremeyeceği günün
18:40
bir gün kapısın çalacağını biliyordu.
18:44
içinden Hatice teyzenin karşısına diz
18:46
çöküp affet beni demek geçiyordu ama
18:48
nasıl yapacağını bilmiyordu. Osman
18:51
Hatice teyzeden nasıl af dileyeceğini
18:53
düşüne dursun daha büyük bir dert
18:56
Osman'ın kapısını çalmak için elini
18:58
havaya kaldırmıştı bile.
19:03
Osman karın ağrılarıyla cebelleşirken
19:05
dışarıda kar yağmaya devam ediyordu.
19:08
Hani her yerde kar varken bir sessizlik
19:11
olur ya. [müzik] İşte bu sessizlik Osman
19:14
için hiç de hayır alamet değildi. Çünkü
19:17
o sabah müdürü Osman'ı odasına çağırdı.
19:20
Osman içeri girer girmez hiç uzatmadan,
19:22
"Evladım, Hatice teyzenin oğlundan
19:25
mektup gelmeye devam ediyor mu?" diye
19:27
sordu.
19:29
Osman şaşkın bir yüz ifadesiyle,
19:33
"Yani İsmail'den arada bir mektup
19:35
geliyordu ama en son geçenlerde gelmişti
19:38
herhalde." E geç mi teslim etmişiz?
19:42
Belki de aralarda kaldıysa müdürüm geç
19:45
teslim etmişizdir yani. Bilmiyorum.
19:47
Hayır olsun müdürüm. Bir sıkıntı mı var?
19:49
dedi. Müdür sakince, "Yok evladım bir
19:52
sıkıntı. Mektup torbasını siz teslim
19:55
alıyorsunuz. Geç teslim edilse bile
19:57
kaybolmadı ya. Neyse konu o değil.
19:59
[müzik] Şu nüfusa atanan yeni müdür var
20:02
ya o arada ricacı oldu. İsmail gurbete
20:06
gidince Hatice teyzenin bir başına
20:08
kaldığını duymuş çaycısından. Kaymakam
20:10
Bey de üniversiteden arkadaşıymış nüfus
20:12
müdürünün. Acaba Hatice teyzein bir
20:16
ihtiyacı var mıdır diye merak ediyormuş
20:18
yardım etmek için. Bir de her ay mektup
20:21
geldiğini duymuş oğlu İsmail'den.
20:23
Mektupları sen okuyormuşsun. O yüzden
20:26
seni görmek istiyor. Öğleden önce yanına
20:28
bir uğrayı ver. Dedi. Osman baş müdürüm
20:32
dedi ve odadan çıktı.
20:34
>> [iç çeker][ani nefes alır]
20:35
>> Hayda
20:38
nüfus müdürü. Ne alaka şimdi? Beni görüp
20:41
ne yapacakmış? Birini gönderse ya Hatice
20:44
teyzenin evine dedi kendi kendine. Fakat
20:48
bir yandan da bir telaş sardı Osman'ın
20:50
içine ki sormayın. nüfus müdürlüğünün
20:53
yolunu tuttuğunda aklından iyi şeyler
20:55
geçirmeye çalışıyordu. Ama doğrudan
20:59
nüfus müdürü çağırınca da insanın aklına
21:01
her şey geliyor.
21:03
Nüfus müdürlüğünün kapısından içeri
21:05
girerken belki de iyi niyetinden yani
21:10
Hasiçe teyzeye yardım etmek istediğinden
21:12
çağırıyordur diye içini soğutmaya
21:14
çalıştı.
21:16
Müdürün kapısına vardığında derin bir
21:18
[müzik] nefes aldı ve kapıyı çaldı.
21:21
Gir diye gür bir [müzik] ses geldi
21:23
içeriden.
21:25
Osman odaya girdiğinde, "Beni
21:27
emretmişsiniz müdürüm." dedi. [müzik]
21:29
Müdür gülümseyerek, "Estağfurullah. Olur
21:32
mu öyle şey? Osman Bey buyurun oturun
21:34
şöyle dedi."
21:36
Osman oturduktan sonra müdür iki tane
21:39
çay söyledi ve konuşmaya başladı.
21:43
Hatice teyze varmış. Kasabanın en
21:45
tepesinde yaşarmış. Kendi haline bir
21:48
kadınmış. Oğlu İsmail İstanbul'a
21:50
çalışmaya gitmiş. Uzun zamandır da
21:52
oradaymış. Sen de İsmail'in mektuplarını
21:55
[müzik]
21:55
okuyormuşsun Hatice teyzeye öyle duydum.
21:59
En son ne zaman mektup geldi oğlu
22:01
[müzik] İsmail'den? diye sordu. Osman
22:04
sesi titreyerek, "Müdürüm yeni geldi ama
22:08
ne oldu ki?" dedi. Nüfus müdürü sarı bir
22:11
zarf çıkardı çekmecesinden.
22:14
Zarfın içinden resmi bir evra yavaşça
22:16
çekti.
22:18
Göz ucuyla Osman'a bakarken
22:21
bu resmi evrağı iki gün önce mesai
22:23
arkadaşlarından biri getirdi nüfus
22:24
müdürlüğüne. Evrak iki gün önce geldi
22:27
ama eski tarihli bir evrak. [homurdanır]
22:30
Sizin işler yoğun olduğu için
22:31
İstanbul'dan buraya anca gelmiş olmalı.
22:34
Baksana İstanbul'dan
22:36
hala mektup geliyor İsmail'den. Dedi.
22:40
İsmail'den mektup geliyor derken müdürüm
22:42
diye sordu Osman. Ama müdür evrağı
22:45
göstererek, "Aç [müzik] bak." dedi.
22:47
Osman evrağı açtığında o kadar yazının
22:50
içinden İsmail'in adını hemen seçti. Tüm
22:54
tüyleri diken diken oldu Osman'ın.
22:56
Anladınız değil mi Evrakta ne yazdığını
22:58
ya da evrağın neyle ilgili olduğunu?
23:02
İsmail vefat etmiş fakat resmi işlemleri
23:05
anca bitmiş. Osman ne evran tarihine, ne
23:08
imzalara ne de uzun uzun yazan resmi
23:10
yazılara baktı. Gördüğü ve anladığı tek
23:13
şey İsmail'in vefat ettiğiydi. Allah
23:16
rahmet eylesin." diyebildi. Sadece nüfus
23:19
müdürü, "Bizim çaycı konuşurken duydum.
23:23
Hatice teyzeyi herkes severmiş. Oğlu
23:25
gidince de bir başına kalmış. Nüfustan
23:28
kaydı düşüldüğüne dair evrak yeni geldi
23:30
sayılır ama uzun zaman önce rahmetli
23:32
olmuş İsmail. Sonra duydum ki hala
23:34
mektup geliyormuş İsmail'den. Herhalde
23:37
eski tarihli mektuplardır diye tahmin
23:39
ediyorum. Anlaşılan o ki Hatice teyzenin
23:43
haberi henüz yok. Bizim üzerimize vazife
23:46
değil ama eğer haber edecek kimi kimsesi
23:48
yoksa sen uygun bir dille söylesen mi
23:51
diyorum. Kadıncağız yüreğine inmesin.
23:54
Ben bu evrağı biraz daha çekmecemde
23:56
tutacağım. Başkasından duymasın şimdi."
23:58
dedi.
24:01
Osman ne diyeceğini bilemedi. Hatice
24:04
teyzeyi uzun zamandır yalan mektuplarla
24:06
kandırıp avutuyorum diyemedi.
24:09
"Sağ olun müdürüm. Ben uygun bir vakitte
24:12
uygun bir dille anlatırım kendisine."
24:14
dedi ve sonra müdürlükten nasıl
24:17
çıktığını bilemedi.
24:19
Bir süre yürüyemedi Osman. Bacakları
24:21
tutmadı. Yazdığı yalan mektuplar geldi
24:24
aklına.
24:26
Vicdan yükü de var tabii. Fakat asıl
24:29
ağır olan İsmail'in [müzik] vefat
24:31
haberini Hatice teyzeye vermekti. Kadın
24:34
şimdi demez mi hani her şey yolundaydı?
24:37
Demez mi bana gelen mektuplar mezardan
24:40
mı geldi diye. Osman
24:44
bir gün bunu yaşayacağını tahmin bile
24:46
edemezdi. En fazla İsmail ansızın çıkıp
24:48
gelirdi o kadar.
24:51
Ayakta hareketsiz bir vaziyette o kadar
24:53
boşluğa bakmıştı ki gökten yağan karlar
24:56
Osman'ın üzerine toprak gibi örtüldü.
24:59
Bu sırada Osman yine yapmaması gereken
25:02
şeylerin hesabını yapıyordu.
25:05
Hatice teyzeye oğlun vefat etmiş. Ben ta
25:09
o kadar zamandır seni kandırıyordum
25:12
diyemezdi elbette.
25:16
Peki Osman'ın aklında ne vardı?
25:20
Ne olacak? Yine yalan bir mektup yazıp
25:24
sonrasını sonra düşünürüz diyordu
25:26
içinden. Şimdi o kadar umutlandırdık
25:29
Hatice teyzeyi vallahi yüreğine iner
25:31
diye düşündü. Düşündü. Düşündü de
25:34
üzerine vazife olmayan bir işe kalkışıp
25:37
daha da kötü bir hale nasıl getirebilir
25:39
ki bir insan? Osman getirmişti.
25:43
[homurdanır] Akşam eve varır varmaz
25:44
sobanın başına oturdu ve bir mektup daha
25:47
yazmaya başladı. Ertesi gün yine Kara
25:50
Bata çıka Hatice teyzein evinin yolunu
25:52
tuttu. En azından bu son mektupla hem
25:56
kadının yüreğine indirmeyecek hem
25:58
[müzik] de içindeki ışığı
25:59
söndürmeyecekti.
26:01
Bu son mektup o kadar ağırdı ki bahçenin
26:04
kapısından içeri adım attığında biraz
26:07
daha ağırlaştı. Taşıyamadı.
26:10
Hatice teyze camda bekliyordu yine.
26:13
Postacı Osman'ı gördüğünde yine yüzünde
26:15
güller açtı.
26:17
Hemen bahçeye [müzik] koştu. Osman
26:20
Osman'ın yüreği pırpır ediyordu ama hiç
26:22
bozuntuya vermeden yine asmanın dibine
26:24
oturmaya yeltendi. Bu sefer Hatice
26:26
teyze, "Dışarısı soğuk Osman oğlum gel
26:29
içeri. Sobayı yeni yaktım." dedi.
26:32
Birlikte içeri geçtiler. Hatice teyze
26:35
her zamanki gibi çay demleyip Osman'ın
26:38
yalanlarını dinlemek için heyecanla
26:39
yanına oturdu.
26:41
Osman okusana mektubu. İsmailimden ne
26:45
havadis varmış bayağıdır yazmıyor."
26:47
dedi.
26:49
Osman son yalanını söylemek için mektubu
26:52
çıkarıp Hatice teyzeye uzattı.
26:55
Hatice teyze mektubu öpüp göğsüne
26:57
koyduktan sonra nazikçe yırtıp Osman'a
27:00
geri uzattı
27:02
ve Osman son yalanını içi acıya acıya
27:06
okumaya başladı.
27:09
Anneciğim, güzel annem, seni çok özledim
27:13
diye başlıyordu mektup ve şöyle devam
27:16
ediyordu.
27:17
Biliyorum sen de beni özledin ama sana
27:20
müjdeli bir haberim var. Çalıştığım yer
27:23
beni deniz aşırı bir diyara gönderiyor.
27:26
Sonunda emeklerimin karşılığını aldım.
27:28
Çok şükür gideceğim yer o kadar uzak ki
27:32
oralara mektup bile gelmezmiş. [müzik]
27:34
Gözün yollarda kalmasın diye gemiye
27:37
binmeden yazayım dedim sana. Sakın aklın
27:40
bende kalmasın. Gideceğim memleketin
27:43
fotoğraflarını gösterdiler. Anne bir
27:45
görsem var ya her yer yemyeşil.
27:48
Dereler, ırmaklar var. Hem bir de
27:52
sıcakmış biliyor musun? Ben oralarda hiç
27:55
üşümem.
27:56
Bir zaman rüyalarda buluşalım. Olur mu
27:58
anneciğim? Elbet [müzik] bir gün
28:00
kavuşacağız. Seni çok seviyorum
28:03
anneciğim. Hakkını helal et bana. Hoşça
28:06
kal.
28:09
Osman mektubu bitirdiğinde Hatice teyze
28:13
Osman'a dönerek şöyle dedi. Oğlum
28:16
sonunda yerini bulmuş değil mi Osman?
28:19
Gideceği yer de sıcacıkmış.
28:21
Artık hiç üşümez değil mi? Ah benim
28:24
güzel oğlum. Biricik oğlum. Seni çok
28:28
seviyorum. Hakkım helaldir sana.
28:33
Osman üzerinden bir yük kalkacağını
28:35
zannederken içinde bir yerlerde kocaman
28:37
bir acı hissetti.
28:39
Kocaman bir uçurum. Hatice teyze Osman'a
28:43
minnettar [müzik] bir şekilde bakıyordu
28:44
ama Osman anlam veremediği başka bir
28:48
hissiyat içine girmişti. Vicdan azabı
28:50
belki bilmiyorum. Fakat henüz hikayenin
28:54
can alıcı yeri gelmedi sevgili dostlar.
28:58
Osman'ın alacağı başka bir ders,
29:00
öğreneceği başka bir gerçek daha vardı.
29:03
Ve bu gerçek Osman'ı derinden
29:06
etkileyecekti.
29:10
Postacı Osman Hatice teyzeye son
29:12
mektubunu vereli çok olmamıştı.
29:15
Hatta kış kasabadan ayrılmamıştı bile.
29:18
Dağın yamacından esen rüzgarsa kemikleri
29:20
sızlatmaya devam ediyordu.
29:23
Osman Hatice teyzenin evinin önünden
29:25
gelip geçtikçe göz ucuyla penceresine
29:28
bakıyordu. Hatice teyze bazen camda
29:30
oluyordu. Bazen de ortalarda
29:32
görünmüyordu. Fakat bacası her zaman
29:34
tütüyordu.
29:36
Son mektuptan sonra Hatice teyze biraz
29:39
daha masumlaşmıştı ama yine de gelip
29:41
geçerken selamlaşıyorlardı.
29:44
Ta ki Osman bir gün uzaktan bacanın
29:47
tütmediğini görene kadar.
29:50
Osman bacadan duman çıkmadığını görünce
29:52
yokuşu koşarak çıktı. Hatice teyzein
29:55
bahçesinin içine adım attığında gördüğü
29:57
ilk şey
29:59
hiçbir ayak izinin olmamasıydı. Sabah
30:01
bahçeye bile çıkmamıştı. Yüreği sıkıştı
30:04
Osman'ın. Ama kara bata çıka kapıya
30:06
ulaştı ve tokmağa çevirdi. Kapı kilitli
30:09
değildi.
30:10
Osman içeri adım atmadan önce hacba diye
30:12
seslendi. Ses yok. İçeri adım attığında
30:16
fark ettiği ilk şey [müzik] evin içinin
30:18
dışarıdan daha soğuk olmasıydı.
30:21
Sesi titreyerek bir kere daha Hatice
30:23
teyzeye seslendi. Yine ses yoktu.
30:26
Uyuduğu odanın kapısını araladı. Hatice
30:29
teyze yün yorganı üzerine çekmiş.
30:32
Ellerini göğsünde birleştirmiş ve
30:34
avuçlarında Osman'ın yazdığı son yalan
30:36
mektubu tutuyordu.
30:39
Tekrar seslendi Osman ama nafile bir
30:41
sesleniş olduğunu o da biliyordu.
30:44
Osman'ın gözlerinden yaşlar süzüldü.
30:47
Hatice teyze yani Hatcaba dünyaya
30:50
gözlerini kapatmıştı. Oğlunun İsmail'in
30:54
yanına doğru çoktan yola çıkmıştı.
30:58
Konu komşu Hatice teyzenin ardından çok
31:01
gözyaşı döüktü. Aslında kapısını
31:02
çalmadıkları onu yalnız bıraktıkları
31:04
için vicdanları sızlamıştı. Gözyaşları
31:08
vicdan gözyaşlarıydı. Defin
31:10
işlemlerinden sonra yokuşun bir
31:12
altındaki komşusu evin anahtarını
31:14
postacı Osman'a getirdi.
31:18
Seni evladı [müzik] gibi bilirdi. Kimi
31:20
kimsesi de yoktu. Biz de düşündük ki
31:22
evinden alınacak özel bir eşyası vesaire
31:24
varsa sen al isterdi. [müzik] Son kez
31:27
bir bakıver istersen dedi. İşte
31:31
[homurdanır] Osman için imtihanın ve
31:33
ömürlük bir hayat dersinin kapıları
31:35
şimdi açılacaktı.
31:38
Osman Hatice teyzein evine vardığında
31:41
şöyle bir etrafa bakıldı. Sonra
31:43
pencereden asmanın olduğu yere doğru
31:45
baktı. Yalan mektupları bu pencerede mi
31:48
bekliyordun hacçabam benim? [müzik]
31:49
dedi. Vicdanı sızlıyordu Osman'ın. "O
31:52
mektupları hiç yazmamalıydım ya da o son
31:55
mektubu hiç yazmamalıydım. Ben nasıl bir
31:58
insanım?" diye mırıldanarak yatak
31:59
odasına doğru ilerledi. Gözüne ilk
32:02
olarak üzeri örtülü ahşap sandık çarptı.
32:06
Örtüsünü kaldırıp içini açtığında beyaz
32:08
yaşmaklar, [müzik] seccadeler, oyalı
32:10
havlular, patikler ve daha İsmail
32:13
evlenirse diye hazırlanmış bir sürü
32:14
[müzik] çeyizlik vardı. Sandığın en
32:17
dibinde ise küçük bir kutu vardı. Kutuyu
32:19
eline alıp içini açtığında [müzik]
32:21
kendi yazdığı mektuplarla birlikte
32:23
İsmail'in yazdığı mektupları buldu.
32:25
Hatice teyze hepsini saklamıştı. Fakat
32:28
muhtarlığa yazılmış bir mektup daha
32:31
vardı kutuda. Osman hemen tanıdı [müzik]
32:34
mektubu. Çünkü muhtarlığı o teslim
32:37
etmişti.
32:39
Gönderen kişi evin adresini bilmediği
32:41
için muhtarlığa göndermişti mektubu.
32:44
Yani rahmetli muhtar da [müzik] bu
32:45
mektubu okumuştu.
32:47
Her şeyi bir kenara bırakıp mektubu açtı
32:49
hemen. Mektup İstanbul'dan geliyordu.
32:53
Gönderilme tarihi de Osman'ın yazdığı
32:56
ilk sahte mektuptan [müzik] önceydi.
32:58
Yani Hatice teyzein içine kapandığı
33:00
dönem. Osman'ın mektup yazmayı düşündüğü
33:03
dönem işte. Mektupta
33:06
Hatice Anna ben İsmail'in şantiye
33:09
arkadaşı Muharrem. Keşke bu satırları
33:12
sana yazmak zorunda kalmasaydım.
33:15
İsmail burada soğuktan şifayı kaptı.
33:18
Hastaneye götüremedik. [müzik]
33:20
Çalışacağım ben. Çalışmam lazım. Anama
33:23
söz verdim." dedi. Ne dediysek sözümüz
33:26
geçmedi. Haber de verdirmedi sen
33:28
meraklanma. Diy oldu. Bir sabah [müzik]
33:31
kalktık ki kulübesinde son nefesini
33:34
vermiş.
33:35
Hakkını helal et. Sahip çıkamadık. Diye
33:38
yazıyordu.
33:41
Osman mektubun arkasını çevirdi. Muhtar
33:43
not düşmüş. Hatice teyzenin okuma
33:45
yazması olmadığını bile bile not düşmüş.
33:48
O notta da Hatice bacım bu hacı haberi
33:52
sana okurken yüreğim bin parça oldu.
33:55
Allah sana Eyüp sabrı versin inşallah.
33:58
Evladının mekanı cennet olsun.
34:01
[homurdanır] Söz verdiğim gibi sırrım
34:02
benimle mezara gidecek yazıyordu.
34:05
Muhtar da ne yapsın? Yük ağır olunca
34:08
kağıda dökmüş hepsini.
34:11
Yani en başından beri Hatice teyze her
34:14
şeyi biliyormuş. Osman ilk mektubu
34:16
okurken zaten oğlunun bu dünyadan göçüp
34:18
gittiğini biliyormuş. Oğlu yaban ellere
34:21
gidip de [müzik] ziyan olmuş dedirtmek
34:23
istememişti. Çünkü annelerin evlatları
34:26
ölemez. Hiçbir anne evladına
34:28
yakıştıramaz soğuk toprağı. Hatice teyze
34:31
de İsmail'e yakıştıramamıştı.
34:34
Peki Hatice teyze bu oyunu neden devam
34:37
ettirdi?
34:39
Cevabı [müzik] o küçük kutuda gizliydi.
34:42
Bu dünyadaki tek dayanağı gurbetellerde
34:44
[müzik] bir başını buz gibi toprağın
34:47
altında bırakan bir anne için oğlu
34:49
mezardan mektuplar yazıyordu.
34:52
[homurdanır] Sanki oğlu yeniden doğmuş
34:53
gibiydi. [müzik] Sanki Hatice teyzein
34:56
oğlu İsmail postacı Osman'ın kaleminden
34:58
annesiyle yazışıyordu.
35:01
Hatice teyze buna inanmayı çok istedi.
35:03
İnandı da zaten. Hatice teyzeyi
35:06
suçlayamayız
35:07
belki de. Postacı Osman'ı da
35:09
suçlayamayız.
35:11
Hatice teyze Osman'ın mektuplarında
35:14
İsmail'le aylarca sohbet etti. Belki de
35:17
birbirlerine hiç bu kadar seni seviyorum
35:19
dememişlerdi.
35:21
Anaoğul Osman'ın mektuplarında
35:23
söyleyemedikleri tüm sevgi sözlerini
35:25
söylemişlerdi.
35:27
Ama İsmail annesine verdiği sözü
35:29
tutamadı ve çok üşüdü. Hatice teyze ise
35:34
oğlu İsmail üşürken bir türlü ısınamadı.
35:37
Fakat anne ve evladı sonunda kavuştular
35:40
değil mi? Hatice teyze Osman'a hiç
35:43
kızmadı. Çünkü İsmail annesine veda
35:46
edememişti.
35:48
Hatice teyzein gözünde postacı Osman
35:50
İsmail'in son vedasını annesine ileten
35:53
merhametli bir delikanlıydı sadece.
35:56
[homurdanır] Hatice teyze Osman'a
35:57
minnettardı.
35:59
Öyle de gözlerini yumdu zaten bu
36:00
dünyaya.
36:01
Osman aslında ne kadar güzel bir şeye
36:03
vesile olduğunu idrak ettiğinde ise
36:05
yüreği kuş gibi oldu.
36:09
Bazen merhamet insana güzel yalanlar
36:11
söyletebiliyor.
36:13
Merhametten de olsa yalan söylemek
36:15
zorunda kalmayacağınız huzurlu bir ömür
36:17
geçirmeniz dileğiyle sevgili dostlar.
36:20
Geç olmadan annenize, babanıza,
36:23
evlatlarınıza ve sevdiklerinize seni
36:25
seviyorum demeyi ihmal etmeyin. Bir
36:28
sonraki hikayede tekrar görüşmek üzere.
36:31
Hadi kalın sağlıcakla.

OSMAN'IN HİKAYESİ Masum Bir Yalan İle Başladı ve Söylediği Yalanı Sonuna Kadar Sürdürmeliydi

Yasanmis Gercek Hikayeler

Dut Ağacının Altında Görüldükten Sonra Bir Yemin Ettiler ve Bu Yemin Onların Hayat HİKAYESİ Oldu...

KIZIN İçin Her Şeyi Yapar Mıydın? Onlar Yaptı! | Bir Aile Hikayesi

Vefasız İnsanların Arasında Bembeyaz Bir Gül Gibi Yaşayan Meryem'in Sonu Ne Oldu?

Mendilleri Hazırlayın! Hastalık, Aşk ve Iskalanmış Bir Hayat

Küllerinden Doğan Bir Kadının Gölgeleri Aydınlığa Çeviren Hikayesi

GERÇEK HİKAYE: Kader Onların Sevdasını Sonsuzluğa Sakladı💔

GERÇEK HİKAYE: Aile Sırrı Ortaya Çıktı! Başkasının Hayatını Çalmışlar!

KORKU HİKAYESİ: Cinlere Dönüşü Olmayan Bir Yemin Etti! (Hüddam)

GERÇEK HİKAYE: "SEN KADINSIN OTUR EVİNDE" Dediler; Peki O Ne Yaptı?

GERÇEK HİKAYE: Herkesin Sevdiği O Melek Kadının Yürek Yakan Sırrı Duyanları ŞOK Etti!

GERÇEK HİKAYE: İnsanların DEDİKODUSUYLA Hayatı Karardı Ama O…

GERÇEK HİKAYE: Çoban Kıza Yaptığı İyiliğin Ardındaki SIR Yıllar Sonra Ortaya Çıktı!

GERÇEK HİKAYE: Evlatlık Olduğunu Öğrendi Ama Asıl Gerçek Kanını Dondurdu!

“DUL” Gerçek Hikaye: Sevdiği Adamdan Zorla Ayırdılar ve Yaşlı Bir Adama Verdiler

"KİN" Gerçek Hikaye: Aşık Olduğu Kadın İçin Karısını ve Kızını Terk Eden Adamın Hikayesi

Up next in 10

OSMAN'IN HİKAYESİ Masum Bir Yalan İle Başladı ve Söylediği Yalanı Sonuna Kadar Sürdürmeliydi

Yasanmis Gercek Hikayeler